ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

Από το περιοδικό "Εκκλησιαστική Παράδοσις" (Μάρτιος-Απρίλιος 2000 σελ. 24), που αντιγράφει από την Εφημερίδα "Καθολική" (29.2.2000) δανειζόμαστε:.

"Για πολλοστή φορά βιώθηκε στην ενορία των Καθολικών της Θεσσαλονίκης, και συγκεκριμένα στον καθεδρικό Ναό Αμιάντου Συλλήψεως της Θεοτόκου, η εβδομάδα παγκόσμιας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα από Καθολικούς, Ορθοδόξους, Αρμενίους, Αγγλικανούς και Ευαγγελικούς στις 22 Ιανουαρίου, Σάββατο. Το θέμα, επεξεργασμένο από ομάδα χριστιανών της Μέσης Ανατολής, του τόπου όπου γεννήθηκε πριν από 2000 χρόνια ο Χριστός, ήταν "Ευλογητός ο Θεός και πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο ευλογήσας ημάς εν πάση ευλογία πνευματική... εις απολύτρωσιν της περιποιήσεως, εις έπαινον της δόξης αυτού" (Εφ. α' 3-14). Κατά κοινή εκτίμηση εφέτος παρευρέθησαν περισσότεροι πιστοί, αφού η ακολουθία διεξήχθη στον ευρύχωρο κυρίως Ναό. Επίσης υπήρξε συμμετοχή καθενός από τα διϊστάμενα μέρη, τόσο στα αναγνώσματα όσο και στην όλη προσευχή, με την παρουσία Καθολικών και Ορθοδόξων ιερέων, του Αρμενίου αρχιμανδρίτου π. Khoren Doghradjian, του αγγλικανού Ιερέα π. Danid Hewitt, των παστόρων Δημοσθένη Κατσάρκα και κυρίας Δωροθέας Βακάλη, των Ελλήνων και των γερμανοφώνων Ευαγγελικών της πόλεως. Τα αναγνώσματα διαβάσθηκαν όχι μόνο στην ελληνική, αλλά και στην αγγλική και την αρμενική γλώσσα. Το Ευαγγέλιο θα διαβαζόταν και στην τουρκική, όμως ξαφνικά αρρώστησε ο αναγνώστης. Διάβασαν επίσης δύο πανεπιστημιακοί, σημαίνοντα μέλη της Εταιρείας Οικουμενιστικών Μελετών και Διορθόδοξης Πληροφόρησης, οι κ.κ. Πέτρος Βασιλειάδης και Μιλτιάδης Κωνσταντίνου. Παρέστησαν και οι Αδελφοί των Χριστιανικών σχολών, που διευθύνουν το κολλέγιο Δελασάλ. Στην όλη τελετή συνέβαλε ουσιαστικά η διευθύντρια του κολλεγίου Σταυρούλα Κανελλοπούλου, Ορθόδοξη, με τη βαθυστόχαστη ομιλία της, ως και η χορωδία της Ελληνικής Ελεύθερης Ευαγγελικής Εκκλησίας υπό τη διεύθυνση του κ. Στεφάνου Κατσάρκα. Τη συμπροσευχή (σημ. συντ.: η υπογράμμιση δική μας) την ετίμησε με την παρουσία του και ο κ. Fabrio Pignaterri γενικός πρόξενος της Ιταλίας στη Θεσσαλονίκη, με τη σύζυγό του Luise Maria della Leonessa. Σχόλιο: Το ότι οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούν συμπροσευχή το ομολογούν και οι διοργανωτές των (βλ. ανωτέρω) όπως και η κοινή λογική. Μόνο κάποιοι δικοί μας "ορθόδοξοι", παίζοντας με τις λέξεις, επιμένουν να αρνούνται την πραγματικότητα." (Σημ. "Τ": (A) Όλες οι υπογραμμίσεις οφείλονται στο περιοδικό "Εκκλησιαστική Παράδοσις". (B) Μεταξύ του Καθηγητή κ. Πέτρου Βασιλειάδη και του εκδότη του "Τ" υπάρχει απλή συνωνυμία).

Κανείς βέβαια δεν θα είχε αντίρρηση για την αναπομπή προσευχών "για τη χριστιανική ενότητα", όταν μάλιστα ανάλογη προσευχή έκανε "προκαταβολικά" ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς λίγο πριν οδηγηθεί στη θυσία (Ιωάν. κεφ. 17/ιζ), "διά να ήναι πάντες εν". Εντούτοις με τον Οικουμενισμό υπάρχει γενικότερο πρόβλημα και μάλιστα σε ό,τι αφορά τις απόψεις των συμμετεχόντων σε ανάλογες "συμπροσευχές".

Τουλάχιστον Αγγλικανοί και Ευαγγελικοί δεν παραδέχονται τον τίτλο "Θεοτόκος", ενώ Ορθόδοξοι, Αγγλικανοί και Ευαγγελικοί δεν παραδέχονται το δόγμα της "Αμιάντου Συλλήψεως της Θεοτόκου" (που είναι αποκλειστική ρωμαιοκαθολική εφεύρεση). Πώς λοιπόν μπόρεσαν όλοι τούτοι να "συλλειτουργήσουν" σε ναό αφιερωμένο στο εν λόγω "θαύμα".

Θα μπορούσαν να σημειωθούν επιπλέον παρατηρήσεις, -όπως το ότι οι Ορθόδοξοι, Καθολικοί και Έλληνες Ευαγγελικοί, (μέχρι σήμερα τουλάχιστον), δεν αναγνωρίζουν σε γυναίκες να είναι "παστορίνες" (αλήθεια τι εξυπηρετεί εδώ ο λατινικός όρος;)-, αρκούμαστε όμως στα παραπάνω αφήνοντας στους αναγνώστες του "Τ" να συνάξουν τα προσωπικά τους συμπεράσματα.

 

	ΚΑΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ...

Το εικονιζόμενο γραμματόσημο των ΕΛΤΑ, που κυκλοφορεί σε ασυνήθιστα μεγάλες διαστάσεις, εικονίζει έναν ραβίνο, έναν ελληνορθόδοξο επίσκοπο και έναν μουσουλμάνο μουφτή να συζητούν "τις θρησκείες τους...".

``Διαθρησκειακός Διάλογος'' γράφει η λεζάντα με την χρονολογική σημείωση ``2000 από Χριστού''. Και οι απορίες μας: Πώς Χριστιανοί που δεν τα κατάφεραν μέχρι τώρα "να τα βρουν μεταξύ τους", προσπαθούν να "κοινωνήσουν" με τους αλλόθρησκους; Εκείνοι που δεν μπορούν να αποδεχτούν ως αδελφούς τους εταιροδόξους, πώς μπορούν να συνομιλούν με τους Μουσουλμάνους και τους Ιουδαίους; Δεν δέχονται τον πάπα αλλά δέχονται τον μουφτή; Δεν δέχονται τον "προτεστάντη" αλλά δέχονται τον ραβίνο; Σίγουρα πολλά δεν πάνε καλά εδώ, περιοριζόμαστε εντούτοις να σημειώσουμε μόνον ένα: Γιατί όταν διοργανώνει ανάλογες συναντήσεις ο Πάπας αυτές είναι σατανοσυνάξεις και όταν τις κάνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο γίνονται ...γραμματόσημο; Η υποκρισία ήταν το μεγαλύτερο ελάττωμα των Φαρισαίων, για το οποίο αυστηρά τους καυτηρίασε ο Κύριος Ιησούς. Μήπως κάτι ανάλογο υπάρχει και σ' αυτές τις εκδηλώσεις "αγάπης"; Το γεγονός είναι ένα: Εκείνος που έχει να χάσει από αυτές τις πράξεις δεν είναι ούτε ο ιουδαϊσμός ούτε ο μουσουλμανισμός. Ο χαμένος σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι πάντοτε Η ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ, για την οποία άλλοι χριστιανοί έδωσαν το αίμα τους ενώ οι σημερινοί ταγοί στρώνουν τα σαλόνια τους...

 

	ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ "ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ"

Σοβαρότατο ήταν το λάθος στο οποιο παρασύρθηκε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος κατά την πρόσφατη ομιλία του στη Θεσσαλονίκη (14-6-00), όταν είπε ότι:

"Οι νόμοι όταν ο λαός δεν θέλει, δεν εφαρμόζονται, πέφτουν σε αχρηστία και ουσιαστικά καταργούνται. Τους απορρίπτει η συνείδηση που έχει το έθνος για το τι είναι ορθό και τι όχι."

Αυτό δεν είναι καθόλου σωστό και, ασφαλώς δεν είναι αυτό που θα έπρεπε να ήθελε ο κ. Χριστόδουλος, κάτω από άλλες συνθήκες. Επιτέλους πρόκειται για το ίδιο "επιχείρημα" που χρησιμοποίησαν οι πολιτικοί (αλλά και οι διάφοροι δικτάτορες), κάθε φορά που ήθελαν να επιβάλλουν ακόμη και άνομους "νόμους". Αυτό ακριβώς το επιχείρημα επικαλέστηκαν οι διάφορες κυβερνήσεις για να νομιμοποιήσουν τις ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ. Αφού τις θέλει (και τις κάνει) ο λαός, ας ακυρώσουμε το νόμο. Το ίδιο έκαναν και με την ΜΟΙΧΕΙΑ. Αφού την θέλει (και την διαπράττει) ο λαός, ας την αποποινικοποιήσουμε. Για την ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ. Αφού την θέλει (και την απολαμβάνει) ο λαός, κανένας εισαγγελέας δεν επεμβαίνει για να μηνύσει τους εμπόρους της... Και ο κατάλογος θα μπορούσε να προχωρήσει πολύ μακρύτερα.

Το ΔΙΚΑΙΟ και οι ΝΟΜΟΙ δεν πρέπει να καταργούνται και να πέφτουν σε αχρηστία "όταν ο λαός δεν θέλει", επειδή με τον τρόπο αυτό δεν υπάρχει κράτος αλλά αναρχία. Επιτέλους, δεν είναι δυνατό σε μια ευνομούμενη πολιτεία να υπάρχουν διαφορετικά μέτρα για τους πολίτες της ανάλογα με τη θέση της πλειοψηφίας ή τις επιλογές της κάθε στιγμής.

Φαντάζεται ο κ. Χριστόδουλος να διεκδικούσαν το ίδιο πράγμα όλοι οι αγρότες, όλοι οι υπάλληλοι, όλοι οι στρατιώτες;... Ως άνθρωπος έξυπνος καταλαβαίνει βέβαια πού θα μπορούσε να οδηγήσει η πρότασή του αυτή, εκτός και αν την είπε μόνο ως "πυροτέχνημα" για τις ανάγκες της στιγμής.

Ασφαλώς και υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο Χριστιανός θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στους νόμους του κόσμου και εκείνους του Θεού, όμως ο υπέρτατος νομοθέτης είναι ο Θεός και όχι ο λαός ή (οθρότερα) ο όχλος...